Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վերջին շաբաթվա ընդդիմության ընտրողներին «շունուշանգյալ» անվանելու հայտարարությունը, իմ կարծիքով, արտահայտում է ինքնիշխող մարտահրավեր, որը նա ցուցաբերում է իշխանության գլխին գտնվելու օրոք։ Սա ոչ թե նոր երևույթ է, այլ նրա վարքագծի կանոնավոր դրսևորում։
Ես հիշում եմ, որ նույնիսկ ութ տարի առաջ, երբ նա Ազգային ժողովի պատգամավոր էր, նրա մոտեցումը հստակ էր․ ով իր հետ չէ, համարվում էր թշնամի, իսկ ով աջակցում էր, պետք է ցանկացած պարտադիր պահանջին համաձայնվեր։ Նա պարզապես չի հասկանում կամ դիտավորյալ չի ընդունում, որ նման արտահայտություններով վիրավորում է մարդկանց, և փորձում է նրանց ճնշել՝ ասելով՝ «ընտրեք ինձ, որ շունուշանգյալ չլինեք»։
Սա ոչ միայն անընդունելի է, այլև հարց է առաջացնում՝ ի՞նչ իրավունք ունի երկրի ղեկավարը, որը չի ստացել բնակչության մեծամասնության կողմից, մարդկանց ասել, որ ուրիշին ընտրելը նրանց դարձնում է «շունուշանգյալ»։ Նման վարքագիծը հիշեցնում է ավելի վաղ դարաշրջանի ռազմական ռեժիմների մոտեցումները, երբ իշխանությունը ցանկանում էր ոչ թե համախմբել, այլ բաժանել ժողովրդին։
Այս համատեքստում, ես կարծում եմ, որ ավելի շատ ուշադրություն պետք է դարձնել ոչ թե քաղաքական հայտարարություններին, այլ իրական խնդիրներին։ Թող վարչապետը խորոված ուտի՝ ջհանդամ, թող խորոված ուտի՝ խաշլամա չուտի։ Իրականում, մեր պետությանը և ազգին հաջողություն բերողը ոչ թե խաշլաման կամ խորովածի ճաշակն է, այլ այն, թե ինչպես է ղեկավարը կառավարում երկիրը։
Ես հիշում եմ 2018 թվականի փողոցային ցույցերը, երբ նույնիսկ խաշլաման սիմվոլ էր դարձել։ Այդ ժամանակ կային կանխագուշակումներ, որ այդ խաշլաման մեր զինվորների ապագա հոգեհացն է տալիս։ Այսօր, երբ իշխանությունը խաշլաման վախենալուց ավելի մեծ խնդիրներ ունի, ես կարծում եմ, որ ժամանակն է հասկանալ, որ ոչ թե խաշլաման, այլ ինքնիշխանության և ազգային արժեքների պաշտպանության հարցերն են մեր հիմնական խնդիրները։
