Հայաստանի կառավարությունը շարունակում է ակտիվորեն ներգրավել միջազգային վարկային ֆինանսավորում՝ իր ծրագրերը իրականացնելու համար։ Օրերս կնքվեցին երկու խոշոր համաձայնագրեր՝ Ասիական զարգացման բանկի հետ 293 մլն դոլարի, իսկ Վերակառուցման և զարգացման միջազգային բանկի հետ՝ 264.4 մլն դոլարի գումարով։ Այս միջոցները նախատեսվում են ծախսել 50 դպրոցի կառուցման և, հատկապես, արցախցիների բնակարանային խնդիրը լուծելու համար։
Այս իրողությունը հակադրվում է այն պաշտոնական հայտարարությանը, որ 2025 թվականին պետական բյուջեի հարկային եկամուտները 2017 թվականի ցուցանիշից ավելի են 2.3 անգամով, ինչը կազմում է ավելի քան 4.3 միլիարդ դոլար։ Սա բնականաբար առաջացնում է հիմնարար հարց՝ եթե պետական բյուջեի եկամուտները նկատելիորեն աճել են, ո՞ւր են գնում այդ գումարները, և ինչ արդյունք է տալիս քաղաքացուն, երբ պետությունը միաժամանակ վարկեր է վերցնում՝ ծրագրեր իրականացնելու համար։
Այս հարցը դառնում է ևս ավելի ակնհայտ, երբ հիշում ենք, որ 2017 թվականից ի վեր պետական պարտքը ավելի քան կրկնապատկվել է՝ հասնելով 8 մլրդ դոլարի։ Կառավարությունը ոչ միայն չի կարողանում կրճատել պարտքը, այլ շարունակում է այն մեծացնել՝ վարկեր վերցնելով։
Այս ամենի ֆոնին հատկապես զարմանալի է արցախցիների բնակարանային ապահովության ծրագրի ֆինանսավորման ձևը։ Չնայած այն հայտարարությանը, որ բյուջեի եկամուտները ավելացել են, կառավարությունը 264.4 մլն դոլարի վարկ է վերցրել։ Իրականում, այդ գումարի մեջ դրամաշնորհային բաղադրիչը կազմում է ընդամենը 24.4 մլն դոլար, իսկ վարկային մասը՝ 240 մլն դոլար։
Այսպիսով, հարցը պարզ է՝ եթե պետական բյուջեի եկամուտները աճել են 4.3 միլիարդ դոլարով, ո՞ւր է գնում այդ աճի ֆրանսիզը, և ինչու՞ է պետությունը շարունակում պարտքեր կուտակել՝ քաղաքացիներին ծառայություններ մատուցելու փոխարեն։
