Ինչպես նախապես եւ կանխատեսում էինք, ընտրություններից անմիջապես հետո ընդդիմության եւ այլախոհների նկատմամբ նոր հալածանքների ալիք է սկսվել։ Այս մասին իշխանությունները հայտարարել էին նախընտրական քարոզարշավի ընթացքում եւ ընտրություններից հետո։ Կոնկրետ անուններ են հնչեցվել, եւ հստակ հասկացվել է, որ ցանկացած քննադատական դիրքորոշում կամ հանրային հարցում կամփոփվի իրավական հետապնդումով։
Ամեն մի նման հայտարարությունից հետո Քննչական կոմիտեն, դատախազությունն ու հակակոռուպցիոն մարմինները սկսում են նոր, միմյանցից անհեթեթ եւ անհիմն թվացող գործեր հարուցել։ Գործողությունները հաճախ ուղեկցվում են անօրինական քայլերով, որոնք նպատակ ունեն ոչ թե օրինագույն հետաքննություն իրականացնել, այլ քաղաքական հակառակորդներին եւ քննադատներին հալածել։
Երեկ միանգամից երկու նման դեպքի մասին տեղեկացանք։ Առաջինը վերաբերում է «Ուժեղ Հայաստան» ցուցակի առաջին համար Նարեկ Կարապետյանին։ Նրա նկատմամբ հարուցվել է վարույթ՝ այն պատճառով, որ նա փորձել էր հատել հայ-վրացական սահմանը եւ պարզել, որ իր ՍԵԿՏ-ը փակ է։ Իրավական համակարգի այսպիսի գործողությունները, երբ մարդու նկատմամբ վարույթ է հարուցվում եւ նրա ելքը փակվում է առանց նրան տեղյակ պահելու, դժվար է պատկերացնել որպես օրինական եւ արդար։
Երկրորդ դեպքը վերաբերում է երկու հանրային գործիչների՝ քաղաքագետ Ալեն Ղեւոնդյանին եւ ՀՀԿ անդամ Տիգրան Վարդանյանին։ Նրանց մեղադրում են ֆեյսբուքյան իրենց օգտահաշիվներում հրապարակային կոչեր կատարելու մեջ, որոնք, իշխանությունների պնդմամբ, ուղղված են իշխանության զավթմանը եւ սահմանադրական կարգի բռնի տապալմանը։ Փաստ է, որ հանրահավաքային պայքարի յուրաքանչյուր կոչ, որը կոչ է անում իշխանությանը հաշվետարան տալու կամ փոխելու, այս իշխանության կողմից արդեն հանցանք է համարվում։
Իշխանությունը, որը իշխանության գլուխ է եկել հանրային հանրահավաքների եւ փողոցների միջոցով, այժմ փորձում է այն ճնշել՝ հայտարարելով, որ ցանկացած հանրային հարցում կամ քննադատություն սահմանադրական կարգի տապալում է եւ պահանջում է «նստել»։
Այս իրադարձությունները հստակ ցույց են տալիս, թե որքան խորը է իշխանության վախը եւ որքան հեռու է այն ժողովրդի կամքից։ Իրավական համակարգը, որը պետք է անկախ լինի եւ պաշտպաներ քաղաքացիների իրավունքները, վերածվել է իշխանության գործիքի, որը կիրառվում է ցանկացած այն մարդու դեմ, ով չի համաձայնվում կամ հակադրվում է իշխանության քաղաքականությանը։
Այսպիսով, մենք ականատես ենք դառնում ոչ միայն քաղաքական հալածանքների, այլեւ իրավական պետության հիմքերի ոչնչացման։ Իշխանությունը, որը չի կարողանում կայունություն եւ օրինապահպանություն ապահովել՝ հանրային քննադատության միջոցով, փորձում է այն ճնշել՝ ստեղծելով մթնոլորտ, որտեղ ցանկացած քննադատական ձայն կարող է դառնալ ձերբակալության պատճառ։
