Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարությունը «խստորեն դատապարտել է» Երևանում Թուրքիայի դրոշի այրումը՝ կոչ անելով պատասխանատվության ենթարկել միջադեպի մասնակիցներին։ Սակայն այս արձագանքի իսկական նպատակը, իհարկե, ոչ թե դրոշի պաշտպանությունն է, այլ Հայաստանի ներքին քաղաքականության վրա ազդեցություն գործադրելու ռազմավարական քայլ։
Այս գործողությունը պետք է դիտարկել ավելի լայն համատեքստում։ Բաքուն շտապում է դատապարտել մասնավոր անձանց գործողությունը, այն դեպքում, երբ ինքն է իրականացնում վանդալիզմի ակտ՝ ոչնչացնելով Ստեփանակերտի Մայր տաճարը։ Այս անհամաչափ արձագանքը ցույց է տալիս, որ Բաքվի նպատակը ոչ թե արժեքային դատապարտումն է, այլ քաղաքական մանիպուլյացիան։
Ադրբեջանը նաև ընդգծում է իր դաշնակցային հարաբերությունները Թուրքիայի հետ՝ արձագանքելով ոչ թե իր, այլ Թուրքիայի պետական խորհրդանիշի այրմանը։ Սա նպատակ ունի ոչ միայն ցույց տալու իրենց «միասնությունը», այլև փորձելով ձևավորել Հայաստանի ներքին օրակարգը՝ սահմանելով, թե ինչ է համարվում «թույլատրելի» և ինչը՝ ոչ։
Այս արձագանքը կապված չէ միայն դրոշի այրման հետ։ Այն մաս է կազմում ավելի լայն ռազմավարության՝ Հայաստանի վրա ճնշում գործադրելու, նրա ներքին հարաբերությունները ձևավորելու և «հաղթողի» դիրքից թելադրելու, թե ինչ է «թույլատրելի»։ Բաքվի այս քայլը նման է Սահմանադրության փոխելու պահանջին՝ փորձելով ազդել Հայաստանի պետականության և քաղաքական ուղղության վրա։
Այսպիսով, Բաքվի արձագանքը պետք է դիտարկել որպես ռազմավարական խաղի մաս, որի նպատակը Հայաստանի ներքին օրակարգը Բաքվի կողմից սահմանված կանոններով վարելու փորձն է։
