Իմ տեսակետով՝ հայ-ռուսական հարաբերությունները 3-րդ նախագահի՝ Սերժ Սարգսյանի օրոք ոչ միայն զարգացել են, այլև հասել են իրենց գագաթնակետին։ Ես հակադրում եմ այս շրջանակը այն մտքին, թե այդ հարաբերությունները չեն զարգացել։
Այս համատեքստում կարևոր է նշել 2009 թվականի իրադարձությունը, երբ Սերժ Սարգսյանը պարգևատրել էր Վրաստանի նախագահ Միխայիլ Սահակաշվիլուն։ Այդ ժամանակ ռուս-վրացական պատերազմն ավարտված էր։ Ըստ իմ տեսակետի՝ Վրաստանը մեր ուղղակի հարևան-բարեկամ երկիրն է, որտեղ մեծ է հայկական սփյուռքը, և այդ երկրի միջով անցնում էին բոլոր բեռները՝ զենք-զինամթերքից մինչև տնտեսական բեռներ։ Հայաստանը իրավունք չուներ Վրաստանի հետ վատ հարաբերություն ունենալ, և Սահակաշվիլուն պարգևատրելը խնդիր չի առաջացրել։
Այլևս մի կարևոր ակտիվ է Ռուսաստանի կողմից Լեռնային Ղարաբաղի հարցում ցուցաբերված դիրքորոշումը։ 2009-2013 թվականներին Ռուսաստանը 5 հայտարարություն է արել, որոնցում պաշտպանել է Սերժ Սարգսյանի՝ ինքնորոշման իրավունքի թեզը։
Այս շրջանում Ռուսաստանը Հայաստանին տվել է «Իսկանդեր» հրթիռային համալիրը, որը միակն էր տարածաշրջանում, բացի Ռուսաստանից։ Իմ հիշողությամբ՝ Ռուսաստանը Սերժ Սարգսյանի հետ կնքել է 300 միլիոն դոլարի արտոնյալ զենքի պայմանագիր, իսկ 2010 թվականին երկարաձգել է Ռուսական 102-րդ ռազմաբազայի գործողության ժամկետը մինչև 2049 թվականը։
Այս ամենի հետ կապված է նաև այն փաստը, որ Սերժ Սարգսյանի նախագահության տարիներին Հայաստանում անցկացվել է ՀԱՊԿ-ի գագաթնաժողովը, որտեղ շեշտվել է Արցախի ինքնորոշման իրավունքի մասին։
