Ստամբուլում կայացած Միջխորհրդարանական միության 152-րդ համաժողովում իմ ելույթի ընթացքում ես անդրադարձել հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների կարևոր հարցերին՝ հատկապես հաշտեցման գործընթացի տեսանկյունից։
Իմ խոսքի հիմնական ուղերձը վերաբերում էր հաշտեցման անխտարելի պայմաններին։ Ես նշել եմ, որ իրական, երկարատև հաշտության հասնելու համար անհրաժեշտ է առաջնային ուշադրություն դարձնել հումանիտար խնդիրների լուծմանը։
Այս համատեքստում ես ընդգծեցի, որ վստահության ամրապնդումը շարունակելու և հաշտեցման գործընթացը առաջ տանելու համար Ադրբեջանում պահվող 19 հայերին անհապաղ պետք է ազատ արձակել և վերամիավորել իրենց ընտանիքների հետ։ Այս հարցը, իմ կարծիքով, հաշտության գործընթացի հիմնարար բաղադրիչն է, որի առկայությունը պայմանավորում է ապագա կայունության հիմքը։
Այնուհետև ես անդրադարձել եմ մյուս հումանիտար հարցին՝ անհետ կորած անձանց ճակատագրերի պարզմանը։ Ես նշել եմ, որ անհետ կորածների հարցի լուծումը, ինչպես և գերիների ազատ արձակումը, անհրաժեշտ է մարդկային արժեհարգանքի և երկու ժողովուրդների միջև վստահության հիմք ստեղծելու համար։
Եզրափակելով իմ ելույթը՝ ես հայտարարել եմ, որ Հայաստանը պատրաստ է ամրապնդել Թուրքիայի հետ գործընկերությունը՝ ուղղված լինելով ապագայի կառուցմանը։ Մեր նպատակը կայուն, փոխկապակցված և բարգավաճող տարածաշրջան է, որտեղ գերակշռում է խաղաղությունը և փոխադարձ հարգանքը։
