Հասարակության որոշ շերտերում զգալի ցնցումներ առաջացրին հարցման տվյալները, որոնք վերաբերում են իշխանության հանդեպ վստահությանը։ Սակայն, այս արդյունքների վերլուծության մեջ բաց են թողնվել մի քանի կարևոր մանրամասներ, որոնք, փաստորեն, զրոյացնում են հարցման արժեքը որպես հանրային կարծիքի արտահայտություն։
Հիմնական խնդիրը հարցման մեթոդաբանական թերությունն է։ Հարցվածների ընդամենը 16 տոկոսն է ակտիվորեն մասնակցել և պատասխանել հարցերին։ Սա նշանակում է, որ յուրաքանչյուր հարցմանը մասնակցելուց հրաժարված 100 հոգուց 84-ը չի բացահայտել իր կարծիքը։ Պատասխանելուց հրաժարվելու պատճառները կարող են լինել բազմազան՝ անտարբերությունից մինչև ակտիվ ընդիմադիր կեցվածք։
Իհարկե, հարցումներին, որպես կանոն, ավելի հաճախ պատասխանում են այն մարդիկ, ովքեր ունեն որոշակի վստահություն կամ աջակցություն իշխանության նկատմամբ։ Այսպիսով, հարցման արդյունքները, որոնք հիմնված են 16 տոկոսի կարծիքի վրա, չեն կարող համարվել հանրային կարծիքի իրական և հավասարակշռված պատկերը։
Հարցման բնագրի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս կատարել մի քանի հետաքրքիր դիտարկումներ։ Ընտրությունների գնացողների քանակի նկատելի աճ է գրանցվել նախորդ ընտրությունների համեմատ, ինչը կարող է վկայել ընտրողական ակտիվության աճի մասին։ Սակայն, ամենակարևորը այն է, որ հարցումը բոլորովին չի խոսում իշխանությունների օգտին։
Նույնիսկ եթե ենթադրենք, որ հարցմանը մասնակցելուց հրաժարված 84 տոկոսի մեջ կան իշխանության երկրպագուներ, դա մեր հասարակության ընդամենը 40 տոկոսն է կազմելու, իսկ հավանաբար՝ նույնիսկ ավելի քիչ։ Ուստի, խորհուրդ չէ տալ ընդդիմադիր ուժերին այս արդյունքներից հեռու գնացող եզրակացություններ անել։
Հարցման արդյունքները պետք է ընդունել որպես մեկ այլ փաստարկ, որը հակիրճ պատկերում է իշխանության հանդեպ վստահության նվազման միտումը, բայց ոչ որպես հանրային կարծիքի վերջնական և հստակ արտահայտություն։ Դրանք պետք է դիտարկել համատեքստում՝ հաշվի առնելով հարցման մեթոդաբանական թերությունները և ընդհանուր քաղաքական իրավիճակը։
