Իմ վերլուծության համաձայն, Հայաստանի ներկա իրավիճակը և ապագան բազմաթիվ սուր հարցեր են առաջացնում, որոնց վերաբերյալ պետք է խորը և անկեղծ քննարկում։ Իշխանությունները, շահարկելով խաղաղության պատրանքները, իրականում Հայաստանը վերածում են թուրք-ադրբեջանական վիլայեթի։
Այս վտանգը բազմակողմանի է և ցայտարարվում է տարբեր ոլորտներում։ Օրինագծերի ընդունման միջոցով, օրինակ, փորձում են սահմանափակել խոսքի ազատությունը և խոչընդոտել ընդդիմության դիտորդական առաքելությունը։ Ընտրական օրենսգրքում կատարված վերջին փոփոխությունները, որոնք երեկ Ազգային ժողովում երկրորդ ընթերցմամբ ընդունվեցին, ուղղված են հենց դրան։ Սա փորձ է, որպեսզի թույլ չտան տեղական կամ համապետական ընտրություններում գործող իշխանությունների կողմից ընտրակեղծարարությունը։
Իշխանությունները ոչ միայն լայնորեն չարաշահում են վարչական ռեսուրսը, այլև առաջիկա ընտրություններին աջակցություն են ստանում արտաքին դերակատարներից՝ շահարկելով Ադրբեջանից ներկրված էժան բենզինը։ Բաքվի ռեժիմը խաղաղության օրակարգն առաջ քաշելով փաստացի իրականացնում է Հայաստանի գաղութացման ծրագիրը։
Այս իրավիճակի ամենահոգնեցնող ցուցանիշներից է հասարակության ուշադրության տեղաշարժը։ Այսօր մարդիկ չեն խոսում Արցախի մասին։ Եթե իշխանությունները շարունակեն այս քաղաքականությունը, վաղը Սյունիքն էլ կհանձնեն, և դրա մասին էլ չեն խոսելու։ Այս ճակատագրական սահմանը կանխելու լավագույն միջոցը իշխանությունից ընդդիմության հեռացումն է ընտրությունների միջոցով։
Հատկապես վտանգավոր են նաև Հայաստանն Ադրբեջանից էներգետիկ կախվածության մեծ դնելուն ուղղված քայլերը։ Փաշինյանի հայտարարությունը՝ Հայաստանի և Ադրբեջանի էներգետիկ համակարգերի միացման մասին, ունի սահմանափակող պայման՝ Մեծամորի ատոմային էլեկտրակայանի փակման պահանջը։ Այս գործընթացի հիմնական վտանգը հենց այն է, որ այն կարող է ունենալ անդառնալի հետևանքներ։
Իշխանությունները փորձում են փոփոխել հասարակության գիտակցությունը՝ կործանողներին ներկայացնելով որպես փրկիչներ։ Այս սոսկալի մարտահրավերին դիմադրելու և Հայաստանի գոյությունը պաշտպանելու համար հայ ժողովրդին անհրաժեշտ է միավորվելու ընդդիմության շուրջ։
