Հայաստանում այս պահին ակտիվորեն քննարկվում է հեղափոխության հնարավորությունը, եւ մի խումբ մարդիկ, այդ թվում՝ իմ հարգելի ավագ ընկեր, տաղանդավոր արձակագիր Լեւոն Ջավախյանը, կոչ են անում անհապաղ գործողության։ Նրանք ընդդիմությանը մեղադրում են վախկոտության եւ դանդաղկոտության մեջ, եւ նախազգուշացնում են, որ եթե հիմա չկատարվի իշխանափոխություն, հասարակությունը կհիասթափվի եւ կդառնա ընդդիմությանը դեմ։
Ես հասկանում եմ եւ գնահատում եմ նրանց անկեղծ մտահոգությունը եւ երկրին ազատվելու ցանկությունը։ Իհարկե, երկաթը տաք-տաք ծեծելը շատ ավելի արդյունավետ է, քան սառչողը։ Սակայն, որպես մտածող մարդ, ես համոզված եմ, որ Հայաստանում այս պահին հեղափոխական իրավիճակ դեռ ձեւավորված չէ, եւ եթե ընդդիմությունը հիմա փորձի իրականացնել այսպիսի գործողություն եւ ձախողվի, հետո այլեւս չի կարողանա կոտրված եւ հուսալքված հասարակությանը ոտքի հանել։
Ինչո՞ւ եմ այդպես կարծում։ Պատճառը պարզ է՝ հեղափոխությունը պահանջում է ոչ միայն ցանկություն, այլեւ հասունացած, բոլորովին ճանաչված եւ ընդունված հեղափոխական իրավիճակ։ Այս իրավիճակը ձեւավորվում է, երբ հասարակությունը ոչ միայն վրդովված է, այլեւ ունի հստակ պատկերացում, թե ինչ է ուզում եւ ումից է ուզում ազատվել։
Հայաստանում այս պահին հասարակության զգալի մասը, չնայած ապօրինի եւ կեղծված ընտրությունների դեմ իր բողոքին, դեռ հավատում է, որ Փաշինյանը կարող է իր իշխանությունը պահպանել եւ պայմանավորվել Ռուսաստանի հետ՝ վերականգնելով երկրի տնտեսական կայունությունը։ Նրանք հավատում են, որ Փաշինյանը կարող է իր իշխանությունը պահպանել եւ իրենց կյանքը դարձնել ավելի լավ։ Երբ այդ հավատը կսկսի կոտրվել, երբ մարդիկ կհամոզվեն, որ Փաշինյանի «եվրոպական» խոստումները սխալ են եւ երկիրը տնտեսական աղետի է մոտենում, երբ Ռուսաստանը կսկսի իր ազդեցությունը ավելի խիստ զգացնել, եւ Փաշինյանը կկորցնի իր վերջին հնարավորությունները, հենց այդ պահին է, որ հեղափոխական իրավիճակը կհասունանա։
Այդ ժամանակ, երբ մարդիկ կհամոզվեն, որ Փաշինյանը ոչ միայն չի կարող լուծել երկրի խնդիրները, այլեւ ավելի է խորացնում դրանք, եւ երբ նրանք կտեսնեն, որ Փաշինյանը իր իշխանությունը պահպանելու համար պատրաստ է զոհաբերել նրանց շահերը, հենց այդ ժամանակ է, որ կծնվի իրական հեղափոխական ոգին։ Այդ ժամանակ ընդդիմության կոչն էլ պետք չի լինի, որ մարդիկ դուրս գան փողոց։ Նրանք կգան ինքնաբար, ցանկալով ոչ միայն իշխանափոխություն, այլեւ իրենց կյանքի եւ երկրի ապագայի փոփոխություն։
Համոզված եմ, որ հենց այդ հեռանկարն է, որ Փաշինյանն ուզում է, որ հետընտրական զարգացումները լինեն հենց հիմա, ամռանը, որ կարողանա դա խեղդի բռնության միջոցով։ Իսկ աշնանը եւ ձմռանը նույնիսկ բռնություն կիրառողներին վճարելու փող կարող է չունենալ։
Այդ պատճառով էլ ես կոչ եմ անում ընդդիմությանը ցուցաբերել առավելագույն համբերություն եւ ուղղվածություն։ Պետք է կենտրոնանալ հասարակությանը համոզելու վրա, թե Փաշինյանի քաղաքականությունը վերջնականապես դատապարտված է։ Երբ այդ համոզումը կդառնա ընդհանուր, երբ հասարակությունը կհասկնա, որ Փաշինյանը իրենց ճակատագրի հետ կապված չէ, հենց այդ պահին է, որ հեղափոխական իրավիճակը կհասունանա, եւ ընդդիմությունը կկարողանա իրականացնել իրական իշխանափոխություն՝ ոչ թե կեղծված հեղափոխություն, այլ հասարակության կողմից աջակցվող եւ իրականացվող ազատագրում։
