Կարմիր հրապարակի զորահանդեսի ժամանակ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը հայտարարել է, որ Ռուսաստանի գործը արդար է, և հաղթանակը միշտ մերն է եղել և միշտ մերը կլինի։ Այս խոսքերը, որոնք անմիջապես տարածվեցին ռուսական պետական մեդիաներում, հիշեցնում են 1941 թվականի հունիսի 22-ին Խորհրդային Միության նախագահության կազմակերպչական կոմիտեի նախագահ Վյաչեսլավ Մոլոտովի հանգույն հայտարարությունը՝ «Մեր գործը արդար է, հաղթանակը մեր կլինի»։ Այս կարգախոսը, որը հնչեցվել էր ֆաշիստական Գերմանիայի հարձակումից ընդամենը մի քանի օր հետո, այսօր ռուսական պետականության կողմից կրկին օգտագործվում է Ուկրաինայի դեմ պատերազմը բնորոշելու համար որպես «արդար գործ»։
Պուտինի ելույթը, սակայն, զգալիորեն տարբերվում է պատմական իրականությունից։ Ֆաշիզմի դեմ հաղթանակը, որը նա վերագրում է Ռուսաստանին, իրականում ապրել է ոչ թե Ռուսաստանը, այլ՝ Խորհրդային Միությունը, որը ոչնչացել է 1991 թվականին։ Ռուսաստանը, որը հռչակվել է որպես ԽՍՀՄ իրավահաջորդ, այսօր պատերազմում է Ուկրաինայի դեմ, սակայն նույնիսկ իր ամենամոտ դաշնակիցներից ոչ մեկը, այդ թվում՝ Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոն, չի ճանաչում Ղրիմի ռուսաստանապատկանությունը։
Այս համատեքստում հատկապես զարմանալի է Պուտինի այն պնդումը, որ «մենք միասին ենք»։ Կարմիր հրապարակում նրա կողքին նստել են Լուկաշենկոն և Ղազախստանի նախագահ Կասիմ-Ժոմարտ Տոկաևը, սակայն Ուկրաինայի դեմ պատերազմում Ռուսաստանի դաշնակից չունի։ Զորահանդեսին ներկա չէր եղել նաև Սլովակիայի վարչապետ Ռոբերտ Ֆիցոն, որը Մոսկվա է ժամանել այլ նպատակով։ Ռուսաստանի «զինակից եղբայրներ» անվանելու համար հնարավոր է համարել միայն Աբխազիայի և Հարավային Օսեթիայի իշխանություններին, ինչը հակադրվում է «միասին» հասկացությանը։
Այս ամենը ցույց է տալիս, թե ինչպես է Պուտինը փորձում խառնել պատմական իրականությունը ներկայիս քաղաքական նպատակներով։ Նա փորձում է Ռուսաստանին վերագրել Խորհրդային Միության հաղթանակը՝ ստեղծելով ռուսական պետականության պատմական հիշողության նոր տարբերակ։ Սակայն նրա այս ջանքերը հակադրվում են աշխարհաքաղաքական իրականությանը, որտեղ Ռուսաստանը մեկուսացված է և չունի հստակ դաշնակիցներ։
