Հայաստանի հետպատերազմյան իրականությունը բնութագրվում է խորը պարադոքսով։ Պետությունը, որը գոյատեւելու համար պահանջում է առավելագույն դիվանագիտական ճկունություն, հայտնվում է իր ամենաազդեցիկ կողմնակիցների՝ երկրից դուրս գործողների առաջ մղած ուղու պատճառով, որը սահմանափակում է Երեւանի հնարավորությունները։
Կովկասում տեկտոնական փոփոխությունների էպիկենտրոնում հայտնված փոքր երկրի համար Հայաստանի ընտրված ղեկավարության եւ Վաշինգտոնում գործող Ամերիկայի հայ դատի հանձնախմբի (ANCA) միջեւ աճող անջրպետը այլեւս զուտ ներքին վեճ չէ, այլ ռազմավարական բեռ։ Այս ամենի գինը խորհրդանշական չէ, այլ ռազմավարական։ Այն կարող է աղճատել Արեւմուտքից եկող քաղաքական ուղերձները եւ դժվարացնել Հայաստանի հարաբերությունները գործընկերների հետ, այդ թվում՝ Իսրայելի հետ, հենց այն պահին, երբ երկրին անհրաժեշտ է ավելի մեծ ճկունություն։
Հիմնական լարվածությունը պետականաշինության եւ ինքնության քաղաքականությանը վերաբերող հարցերի շուրջ տարբերությունն է։ Սփյուռքի համայնքները, անկասկած, իրավունք ունեն լոբբինգ իրականացնելու, իրենց դիրքորոշումները առաջ մղելու եւ համախմբվելու։ Սակայն խնդիրները սկսվում են այն պահին, երբ լոբբին անուղղակի կամ բացահայտ կերպով ներկայանում է որպես պետության ազգային շահերի փոխարինող։ Սա հատկապես վնասակար է դառնում, երբ մաքսիմալիստական նարատիվներով եւ բարոյական աբսոլյուտիզմով ձեւավորված լոբբիի հռետորաբանությունը չի համընկնում այն դժվար որոշումների հետ, որոնք պետք է ընդունի հակամարտության, մեկուսացման եւ տնտեսական խոցելիության իրական հետեւանքները կրող Հայաստանի կառավարությունը։
