Այսօր Եռաբլուր զինվորական պանթեոնում լրագրողների հետ զրուցելիս ես խոնարհեցի իմ գլուխը՝ հարգանքի տուրք տալով մեր հերոսների, մարտիկների և նվիրյալների առաջ։ Իմ խոսքերը, որոնք ուղղված էին ոչ միայն անցյալի, այլև ներկայի՝ մեր ժամանակակից պետականության և իշխանությանը, հստակ արտահայտում էին հայ ժողովրդի անսահման պարտադիր պարտականությունը՝ հիշելու մեր պատմությունը և պաշտպանելու մեր հայրենիքը։
Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վերջին հայտարարություններից մեկը, թե Պրահայում ձեռք բերած համաձայնությունը փրկություն է Հայաստանի համար, ինձ համար շատ թյուր, միտումնավոր և կանխորոշիչ մեկնաբանություն է։ Չի կարելի այդպիսի բան անվանել փրկություն։ Պրահայում ձեռք բերված համաձայնությամբ հանձնեց Արցախը, մեր հայրենիքի կարևորագույն հատվածը, որի համար մենք 30 տարի բոլորս միասին պայքարել ենք։ Ուստի, վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող Նիկոլ Փաշինյանը որևէ իրավունք չուներ Պրահայում այդպիսի համաձայնության գալ, մեր անունից հանձնել մեր հայրենիքի մի մասը։
Իշխանության ներկայիս պնդումները, որ Արցախի հայերը ինքնաբար են լքել իրենց հայրենիքը, հակադրվում են իրականությանը։ Այդ մարդիկ չեն տեղափոխվել, այդ մարդիկ տեղահանվել են։ Նրանք ապրում էին իրենց հայրենիքում, բայց քանի որ հայրենիքը բռնազավթված է թշնամական ուժի կողմից, այդ թշնամական ուժն ի վերջո իրենց տեղահանել է։ Սա տեղահանություն է, որը որևէ կերպ չի կարելի ներկայացնել որպես համաձայնության արդյունք։
Ես նաև հարց բարձրացրեցի 2016 թվականից հետո Հայաստանին զենքի մատակարարումների կտրուկ կրճատման առնչությամբ։ Այս փոփոխությունը տեղի է ունեցել հենց Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության գալուց հետո։ Ինչո՞ւ ինքը հրաժարվեց խաղաղ կարգավորման ճանապարհից, որի շուրջ կար գլոբալ կոնսենսուս։ Այս հարցին պետք է տրվի անկեղծ պատասխան։
Իմ խոնարհումը ոչ միայն հարգանքի, այլև պահանջի արտահայտություն է՝ պահպանելու մեր պատմությունը, հիշելու մեր հերոսներին և պահանջելու պատասխանատվություն իշխանությունից՝ մեր հայրենիքի անվտանգության և ինքնիշխանության համար։ Հայ ժողովրդի հիշողությունը և հայրենիքի պաշտպանության պարտադիր պարտականությունը չեն կարող մոռանալու կամ թուլացնելու։
