Այսօր Եռաբլուրի պանթեոնում ես զրուցեցի Արցախյան երրորդ պատերազմի ժամանակ Շուշիում զոհված զինծառայողների հարազատների հետ։ Նրանց աչքերում կարելի էր տեսնել ոչ միայն ցավ, այլև հպարտություն՝ իրենց որդիների, եղբայրների, ամուսինների հերոսականության նկատմամբ։
Նրանք հիշում էին Շուշիի պաշտպանության օրերը՝ անդադար հրետանային կրակը, հերոսական պահերը, որոնք այժմ դարձել են անբաժանելի մասը հայ ժողովրդի պատմության։ Շատերն ասում էին, որ իրենց զավակները չեն վախցել մահից, այլ միայն մտածել են, թե ինչպես կարող են պաշտպանել իրենց հայրենիքը՝ Շուշին, որը համարվում էր հայկական մշակույթի և հայրենիքի սրտը։
Հարազատները նշում էին, որ Շուշիի պաշտպանության հերոսությունը հայտնի դարձավ ողջ աշխարհին, և այսօր նրանց զավակների անունները հավերժ կապված են այդ քաղաքի անունի հետ։ Նրանց հիշատակը կյանքի է եկել Եռաբլուրում՝ հավաքվելով հարյուրավոր մարդկանց՝ հարգանքի տուրք տալու համար։ Այս հանդիպումը հստակ ցույց տվեց, թե որքան մեծ է հայ ժողովրդի սիրտը՝ իր հերոսների նկատմամբ, և որքան կարևոր է պահպանել և փոխանցել սերունդներին Շուշիի պաշտպանության պատմությունը։
