Հայաստանում քաղաքականությունը այլևս չի հանդիսանում պատճառահետևանքային կապերի մասին մտածելու հնարավորություն։ Այն վերածվել է մարդկանց մտքերում տեղադրվող գաղափարների մարտահրավերի, որտեղ 2026 թվականի ընտրություններից առաջ Քաղաքականության Կուսակցությունը (ՔՊ) գետինը մտնելու փոխարեն՝ ուղղված է մարդկանց ինքնագիտությանը։
Այս փոխակերպումը պայմանավորված է 2021 թվականի ընտրություններում կուսակցության կողմից տրված և ամբողջությամբ իրականացված մի խոստումով։ ՔՊ-ն չի «դեօկուպացրել» Շուշին և Հադրութը, ինչպես խոստանում էր հայ ընտրողներին, այլ դեհայկականացրել է Արցախը՝ ամբողջությամբ։ Այս գործողությունը, որը նախկինում հայերին էր ուղղված, այժմ թվում է, թե նպատակ ունի ոչ հայերին։
Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքը, որը նույնպես խոստացվել էր, փոխարենը իրականացվում է այլ ձևով։ Պարգևավճարներն ու մենթերին տրվող հիփոթեքները դարձել են այն միջոցը, որով «վաճառվում» է ժողովրդի իրավունքը՝ փոխարենը ստանալով էժան բենզինի հնարավորություն։ Այսպիսով, 2021 թվականին տրված մի խոստում, որը նախկինում հնչում էր որպես քաղաքական նախընտրական խոսք, այսօր դարձել է բենզինային երջանկության հիմնական պայման։
ՔՊ-ի քարոզչական մոտեցումը, որը հիմնված էր «էլիտաների դեմ պայքարի» հայտարարության վրա, ոչ թե նախընտրական բուկլետներում, այլ հանրային ելույթների ժամանակ հորդող հիստերիկ նոպաների պահերին, այսօր կարելի է համարել իրագործված։ Այս վտանգավոր հայտարարությունը, որը նախկինում հասկանալու մանդատ ու պատասխանատվություն ունեցողների կողմից չէր հասկանալվում, այսօր դարձել է պետության վերջնական լուծարման հայտարարություն։
Պետությունը, որը դասագրքերի համաձայն, առանց էլիտաների գոյություն չի կարող ունենալ, ՔՊ-ի կողմից զբաղեցրած վերնախավի նոմինալ դերի շնորհիվ, ոչ միայն չի փորձել, այլև չի կարողացել իրական վերնախավ դառնալ։ Փոխարենը՝ տիրապետելով քարոզչաֆինանսական ռեսուրսներին՝ կազմաքանդել է ոչ միայն եղած քիչ թե շատ էլիտաները, այլև վերնախավի գաղափարն ի բնե։
Քարոզչությունը համոզել է հասարակության մի հատվածին, որ վերնախավը բաղկացած է ժողովրդից թալանված փողերով հարստացածներից և «սութի ինծիլիգենտներից», որոնք հասարակ ժողովրդին վերևից են նայում։ Այս համոզումը ստացվեց այն պատճառով, որ եղած էլիտաները՝ քաղաքական, մասնագիտական և մշակութային, հեշտությամբ տրվեցին իրենց կործանելու իշխանության թելադրանքին։ Իսկ նոր վերնախավը, որը պետք է կայացներ հարստությամբ և մտավոր կարողություններով, իշխանության կողմից դասակարգային թշնամի հայտարարվելու պատճառով այդպես էլ չկայացավ։
Ավելին, նրանք, ովքեր տեսականորեն կարող էին համապատասխանել վերնախավերից որևէ մեկին, սոցիալական սանդուղքով գլորվեցին դեպի ներքև՝ անունը դնելով «հասարակ մարդկանց մոտ գտնվելու անհրաժեշտություն»։
Պետության համար անհրաժեշտ են բոլոր տեսակի վերնախավերը՝ քաղաքականից մինչև մասնագիտական, գիտական և մշակութային։ Որոշումների կայացումը առանց դրանց վերածվում է գործընթացի, որտեղ որոշումները կայացնում են «շուն-շանգյալները»՝ ամենատարբեր պաշտոններ զբաղեցնելով։
Հայաստանում հաստատվել է ոչ թե էգալիտարիզմ (հավասարություն), այլ Էգոլիտարիզմ՝ հիմնված մեկ ես-ի վրա։ Այսպիսով, 2026 թվականի ընտրություններից առաջ ՔՊ-ն իր քաղաքականությունը կառուցում է ոչ թե հողի վրա, այլ մարդկանց մտքերի մեջ՝ հիմնվելով 2021 թվականի խոստումների վրա և վերածելով դրանք իրականության։
