Իշխանությունների վախերն ու հնարավոր սցենարները

Իմ վերջին հարցազրուցումներից եւ վերլուծություններից ելնելով՝ կարելի է նկարագրել ներկայիս քաղաքական իրավիճակը որպես ծայրահեղ լարվածություն եւ իշխանությունների կողմից իրականության զգացումը կորցնելու վտանգավոր նշան։

Այս պահին իշխանական շրջանակներում տեղի ունեցող որոշակի հայտարարություններ, օրինակ՝ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից Սամվել Կարապետյանի մասին արված նախազգուշացումները եւ ՔՊ-ական պատգամավորի կողմից անգամ անունով բոլոր քաղաքացիների ընտրական իրավունքը սահմանափակելու մասին խոսքերը, ոչ թե քաղաքական դիրքորոշումներ են, այլ վախերից եւ տագնապներից ծնված արտահայտություններ։

Այսպիսի վարքագիծը բնորոշ է այնպիսի իշխանություններին, որոնք կորցրել են իրականության զգացումը։ Հայաստանի պատմության մեջ նման դեպքեր եղել են, եւ դրանց հետեւանքները միշտ ծանր են եղել։ Իրականությունից կտրված իշխանավորները, որոնք իրենց վերարտադրման ռեսուրսները չեն գտնում, սովորաբար դիմում են ոչ թե քաղաքական լուծումների, այլ ոչ բարոյական մեթոդների։

Նիկոլ Փաշինյանը, որպես իշխանության գլուխ, հիանալի գիտակցում է իր ռեյտինգի խնդիրը։ Նա գիտակցում է, որ իր 40 տոկոսանոց աջակցությունը հիմնված է ոչ թե հանրային վստահության, այլ այլընտրանքի բացակայության վրա։ Այդ պատճառով էլ նա եւ նրա շրջապատը փորձում են իրենց էլեկտորատին ազդեցություն գործել՝ հայտարարություններով, որոնք հաճախ հակասում են իրավական պետության սկզբունքներին։

Այս իրավիճակում ընդդիմությանը եւ հասարակությանը պետք է լինել առավել զգոն։ Իշխանությունները ամեն ինչի ընդունակ են՝ ցանկացած արգելք, ցանկացած սցենար։ Որպեսզի նրանց վախերը եւ հնարավոր սադրաշարքերը չհաջողվեն, անհրաժեշտ է համախմբվել եւ պատրաստ լինել ցանկացած զարգացմանը։

Օրինակ, իշխանությունները կարող են փորձել ստեղծել արտաքին սպառնալիք՝ ռազմական շքերթ կազմակերպելով եւ Ադրբեջանին սադրելով։ Այսպիսով նրանք կարող են փորձել ստիպել հասարակությանը մոբիլիզվել եւ ընտրությունները հետաձգել։ Այս եւ այլ նմանատիպ սցենարներին հակազդելու համար անհրաժեշտ է քաղաքական եւ հասարակական միասնություն։