2021 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում «Քաղաքացիական պայմանագիր» (ՔՊ) կուսակցությանը նախընտրած քաղաքացիների մոտիվացիայի հիմքում ռուսական ազդեցությանը հակադրվելու մտավախությունը դրված էր։ Սակայն, ինչպես պարզվում է, այս ընտրությունը փաստացի չհանգեցրեց այդ ազդեցության մերժմանը, այլ բերեց մի շարք այլ, ավելի խորը և ավելի ցավալի հետևանքների։
Այս հետևանքների ցանկը, որը կարելի է անվերջ շարունակել, ներառում է թուրք-ադրբեջանական ազդեցության ամրապնդումը, պետության հպատակությունը, հայ ժողովրդի պատմության և ինքնության հիմնարար սկզբունքներից հրաժարումը, ներազգային թշնամության խորացումը, Արցախի հանձնումը, գերիների հարցի լուծումից հրաժարումը, հայկական մշակույթի և հավատի խորհրդանիշների՝ Արարատի և հայկական եկեղեցիների վերաբերյալ հրաժարումը, տնտեսական շրջափակման խորացումը, բանակցություններում նվաստացված և անպատիվ ներկայանալը, ինչպես նաև պետական կառավարման մակարդակում տգետության և անկիրթության հաստատումը։
Այս ամենի ֆոնին հատկապես զարմանալի է այն փաստը, որ երկու հայաստանյան հասարակական գործիչների՝ Ռուբեն Վարդանյանի և Սամվել Կարապետյանի միասնական հանդես գալը, որը պետք է դառնար ընտրողների համար հստակ ազդանշան, նույնիսկ չհանգեցրեց նրանց «իշխանությանը» չընտրելու։
Այս իրադարձությունները հանգեցնում են մարդկանց մտքերին այն մասին, որ հայկական քաղաքակրթության պատմության մեջ այս պահը կարող է նշանակել վերջնական կետը։ Այսպիսի մտածելակերպի հիմքում ընկած է նաև ընտրատեղամասերի հանձնաժողովների անդամների գործողությունների վերաբերյալ անհանգստությունը, որտեղ ընտրությունների արդյունքները հայտարարվում են չեղյալ։
