Հայաստանի խորհրդարանական ընտրությունները ավարտվեցին, որոնք, ցավոք, անցան աննախադեպ խախտումների ու ընտրախախտումների ֆոնին։ Ընդդիմադիր ուժերը՝ «Ուժեղ Հայաստան», «Հայաստան» դաշինքներն ու ԲՀԿ-ն, անցնում են խորհրդարան, սակայն այս իրադարձությունների շուրջ առաջանում են բանավեճեր, որոնցից մեկը վերաբերում է ընդդիմադիր ուժերի կողմից մանդատներ վերցնելու կամ դրանք մերժելու հարցին։
Այս հարցին իմ պատասխանը պետք է սկսվի ոչ թե քաղաքական վերլուծությունից, այլ հայկական հասարակության ներքին խնդիրների վերլուծությունից։ Ես, որպես բանասիրական գիտությունների դոկտոր, «Հայաքվեին» կազմակերպության անդամ, այս ընտրություններին տեսա այն, ինչ սպասելի էր։ Իշխանության կազմակերպած ընտրությունն ինքնին խայտառակություն էր, ինչպես ինքնին խայտառակություն է ինքնին իշխանությունը, որը դա թույլ տվեց։
Այս ընտրությունների արդյունքը, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանը ստանում է ձայն, իշխանության մեջ մնալու համար, ահռելի ողբերգություն է հայ ազգի համար։ Ինչո՞ւ է դա ողբերգություն։ Որովհետև այս իշխանության գործողությունները՝ Արցախի կորուստը, Եռաբլուրի ողբերգությունը, հաշմանդամ տղաների նկատմամբ հարձակումները, սրբությունների դեմ հարձակումները, Հայ առաքելական եկեղեցու դեմ հարձակումները, հասարակության պառակտումը, ցույց են տալիս, որ մեր հասարակության մեջ ծավալված են շահամոլությունը, անտարբերությունը, թերհասությունը և կայացածության բացակայությունը։ Եթե այս ամենից հետո մարդիկ շարունակում են ձայն տալ նրան, ով այս ամենի պատճառն է, ապա դա նշանակում է, որ մենք ոչ միայն իշխանությանը, այլև մեր հասարակությանը չենք ճանաչում։
Այս պարագայում ընդդիմադիր ուժերի գործողությունները պետք է դիտարկել ոչ թե որպես քաղաքական հաջողություն կամ ձախողում, այլ որպես մեր հասարակության հայեցակարգային խնդիրների արտահայտություն։ Ընդդիմադիր ուժերը, թեև ոչ կատարյալ, արեցին այն, ինչ կարող էին։ Նրանց մանդատները, եթե վերցնեն, կլինեն ոչ թե իշխանության լիազորությունների վերականգնման, այլ իշխանության լիազորությունների սահմանափակման միջոց։
Ես անձամբ զզվեցի նախորդ Ազգային ժողովի անդաստիարակ շոուներից, սակայն մանդատները վերցնելը, իմ կարծիքով, ճիշտ քայլ է։ Թեպետ ես անձամբ կարծիք ունեմ այս կամ այն քաղաքական ուժի մասին, սակայն այս պարագայում պետք է հաշվարկել։ Եթե Հայաստանի շահը պահանջում է վերցնել մանդատները՝ իրավիճակը լավացնելու, հասարակությանը պաշտպանելու համար, ապա պետք է վերցնել դրանք առանց էմոցիաների և անձնական կարծիքների։ Քանի որ մանդատ վերցնելը, եթե այն օգտակար է, միշտ ավելի լավ է, քան այն չվերցնելը։
Այսպիսով, ընտրությունների արդյունքը և ընդդիմադիր ուժերի հաջորդ քայլերը պետք է դիտարկել որպես մեր հասարակության ներքին խնդիրների, մեր հայեցակարգային ճանապարհորդության մի մաս։ Իրական պայքարը չի լինի միայն փողոցում, այլ նաև մեր հասարակության մեջ, մեր մտքերում, մեր արժեքների շուրջ։
