Այսօր Էջմիածնում «Հայաստան» դաշինքի հանրահավաքի ժամանակ ես, որպես դաշինքի պատգամավորի թեկնածու, խոսեցի մեր ժողովրդի ներկայիս իրողությունների և մեր ապագայի մասին։
Ես նշեցի, որ ութ տարի առաջ, երբ այս իշխանությունները հանրությանը խոստացումներ էին տալիս, իրականում դարպասներ բացվեցին դեպի այն, ինչը մենք այսօր կոչում ենք անվտանգության և արժանապատվության կորուստ։
Մեր քաղաքացիներին ուղղված հարցերով փորձեցի բացահայտել այն մտածելակերպը, որը մենք տեսնում ենք իշխանությունների կողմից։ «Դուք համաձայն եք, որ մեր երկրի անվտանգության երաշխավորը Ադրբեջանն է՞»,- հարցրի ես։ «Դուք համաձայն եք, որ մեր հայրապատիվ եկեղեցիները քանդվում են, երբ մենք պետք է ծպտուն հանենք՝ խաղաղության մասին խոսելու համար՞»։ «Դուք համաձայն եք, որ մանկապիղծներն ու սրբապիղծները պետք է կալանավորվեն, բայց մեր սրբազանները՝ ոչ՞»։
Այս հարցերը ցույց են տալիս, որ իշխանությունները վախի լեզվով են խոսում։ Նրանք պնդում են, որ եթե մենք, ընդդիմությունը, իշխանության գալիս, անցյալը կվերադառնա։ Սակայն մենք այստեղ չենք եկել անցյալը վերադարձնելու։ Մենք քվե չենք խնդրում՝ անցյալի հիշողություններին վերադառնալու համար։ Մենք այստեղ ենք՝ որպես ապագան կառուցողներ, որպես մարդիկ, որոնք եկել են վերադարձնել ձեզ ձեզնից գողացվածը՝ ձեր արժանապատվությունը, ձեր հպարտությունը, ձեր հայրենիքը։
Մեզ մեղադրում են, որ եթե մենք իշխանության գանք, պատերազմ ենք բերելու։ Սակայն մենք մոռանում ենք, որ մենք խաղաղություն բերողներն ենք։ Մենք ինքնիշխանության պաշտպաններն ենք, քանի որ մենք ամենալավն ենք գիտենք դրա գինը։
Ես նաև նշեցի, որ խաղաղություն, իհարկե, մեզ պետք է, բայց այն չի կարող լինել գերեզմանային։ Մեզ պետք է անվտանգություն։ Մենք առաջարկում ենք լուծումներ, որոնք հիմնված են ոչ թե կամակատարի փոխարեն բանակցող ունենալու, այլ Մայր Աթոռի վրա հարձակվելու փոխարեն այն պաշտպանելու սկզբունքների վրա։
Մենք այս պահին փորձարկումների ժամանակը չենք կարող թույլ տալ։ Մեկ անգամ փորձարկումը փորձանք դարձավ մեր գլխին։ Հիմա ժամանակն է փորձառության, որը մեր երկրին կբերի կայունություն և անվտանգություն։
