Հայկական շոու-բիզնեսում հաջողություն ձեռք բերելու համար անհրաժեշտ է ունենալ ոչ միայն տաղանդ, այլև անսահման համառություն և պրոֆեսիոնալիզմ։ Իմ կարծիքով՝ հայկական շոու-բիզնեսի շրջանակները սահմանափակ են, իսկ «առաջին» և «երկրորդ» հասկացությունները՝ հարաբերական։
Որոշ ժամանակ առաջ «Ռանդևու» հաղորդման ընթացքում ես խոստովանեցի, որ երբեք չեմ դրել իրենս առաջադրելու նպատակ՝ դառնալ «ամենապահանջված» կամ «ամենաթոփ» արտիստ։ Իմ ընտրած ժանրն արդեն իսկ ամենապահանջվածներից չէ Հայաստանում, և դա շատ բան է ասում։
Իմ կարիերայի և պրոֆեսիոնալ աճի վրա մեծ ազդեցություն ունեցած անձի մասին խոսելիս անհնար է չնշել հայ երգարվեստի լեգենդ Նադեժդա Սարգսյանին։ Նրա հետ անցկացրած տարիները ես անվանում եմ «կոփող և ձևավորող դպրոց»։ Նա ոչ միայն ուսուցիչ էր, այլև բեմի մարդ, ով առաջնորդվում էր խիստ մեթոդաբանությամբ։ Նա մեզ, իր սաներին, սովորեցնում էր բեմում լինել «զինվոր»։ Նրա խոսքերը, որոնք այսօր էլ հիշում եմ, հստակ էին․ «Եթե դու բեմում ես՝ պետք է անես ամեն ինչ, անկախ հանգամանքներից»։
Նադեժդան ուներ իր սկզբունքը․ պատրաստվել ոչ թե 100 տոկոս, այլ 120 տոկոս, որպեսզի բեմում կարողանաս ցույց տալ գոնե 90 տոկոսը։ Ես հիշում եմ, որ փորձերի ընթացքում Նադեժդան կարող էր լինել չափազանց խիստ, սակայն բեմ բարձրանալուց առաջ միշտ աջակցում ու ոգևորում էր։ Ամենաբարձր գնահատականը, որը նա տալիս էր, եղել է՝ «3, նստի՛ր»։ Իրականում դա մեծ գնահատական էր։
Իմ բնավորության պատճառով, ես այն մարդկանցից եմ, որ կարող են ընկճվել։ Երբեմն այնքան էի նեղվում, որ երկար ժամանակ չէի ուզում երգել։Չնայած դժվարություններին՝ ես մեծ երախտագիտությամբ եմ հիշում այդ փուլը։ Հենց այդ խիստ դպրոցն է ձևավորել իմ պրոֆեսիոնալիզմը և պատասխանատվության զգացումը բեմի հանդեպ։ Վերջում մնում է այն, ինչ քեզ տվել են։ Եվ ես դրա համար շատ շնորհակալ եմ։
