Իմ վերջին հարցազրույցում ես անդրադարձել Ադրբեջանի կողմից բարձրացրած փախստականների խնդրին։ Պետք է հստակեցնել, որ այս հարցը ոչ թե նոր է, այլ ունի երկար պատմություն, որը սկսվել է դեռևս Խորհրդային միության տարիներին։
Ադրբեջանը չի կարող պնդել, թե չգիտեր, որ կան ադրբեջանցի փախստականներ։ Իրականում, Ադրբեջանից փախստական դարձած հայերի թիվը, որի մասին տվյալներն առկա են ՄԱԿ-ի կողմից, կազմում է մոտ 400 000 մարդ։ Այս թիվը ներառում է բնակչությանը Բաքվից, Կիրովաբադից, Սումգայիթից, Շահումյանից և Գետաշենից։
Եթե Հայաստանը ցանկանում է միջազգային ատյաններում ապահովել լիարժեք և անաչառ դիտարկում, պետք է պահանջել, որ խնդիրը դիտարկվի համատեքստում։ Այդ դեպքում պարզ կդառնա, որ Ադրբեջանը պարտավոր է փոխհատուցում տալ հայ փախստականներին։ Պետք է հստակեցնել, որ այս պարտավորությունները չպետք է տարածվեն Լեռնային Ղարաբաղի հայերի վրա։
Ադրբեջանը նախկինում հայտարարել էր մեկ միլիոն փախստականի մասին, սակայն միջազգային հարցումների արդյունքում պարզվեց, որ իրական թիվը 8600 է։ Ցանկացած հարցում մենք ունենք հիմնավոր փաստարկներ՝ ցույց տալու համար, որ Ադրբեջանի բարձրացրած ցանկացած հարցի վերաբերյալ մենք ունենք հակափաստարկներ։
Վերջում ես նաև անդրադարձել միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքներին։ Միջազգային իրավունքն էլի կգա իր տեղը։ Ադրբեջանը պետք է հարգի ՄԱԿ-ի կանոնադրությունը, որտեղ ասվում է, որ ՄԱԿ-ի անդամ պետությունները պարտավոր են ճանաչել ու հարգել միմյանց տարածքային ամբողջականությունը։
Իմ վերջին մտքերը վերաբերում են Արցախի ժողովուրդին։ Ես համոզված եմ, որ Արցախի ժողովուրդը վերադառնալու է իր հայրենիք և կհասնի իր ինքնորոշման իրավունքի ճանաչմանը՝ համապատասխան մասնագիտական աշխատանքի դեպքում։
