Այսօր, ապրիլի 23-ը, միանգամայն բազմաիմաստ օր է հայկական քաղաքականության համար։ Այն միաժամանակ հիշարժան է ոչ միայն ցեղասպանության զոհերի հիշատակի ավանդական երթով, որը վերջին տարիներին դարձել է ոչ թե պարզ հարգանքի, այլ իշխանությունների քաղաքականության նկատմամբ բողոքի դրսևորում, այլև 2018 թվականի ապրիլի 23-ի իրադարձությունների տարեդարձով, որը հայկական պատմության համար կտրուկ շրջադարձ էր։
Այդ օրը, ութ տարի առաջ, հրաժարական տվեց Սերժ Սարգսյանը։ Նրա որոշումը, որը խախտեց Հայաստանում ընդունված իշխանափոխության տասնամյա ցիկլը, ցույց տվեց, որ ոչինչ չէր անփոփոխ։ Իրավիճակը փոխվեց, և մենք հայտնվեցինք լրիվ այլ իրականության մեջ։
Այս օրվա նկատմամբ մեր հասարակության վերաբերմունքը բևեռացված է։ Ոմանք անիծում են 2018 թվականի ապրիլի 23-ը, իսկ ոմանք՝ օրհնում, քանի որ այն օրը նրանց համար ավարտվեց երազանքի իրականացմամբ։ Սակայն անկախ մեր անձնական վերաբերմունքից, պետք է ընդունել, որ ապրիլի 23-ը «պատմական» օր է։ Այն օրը մեր երկրի ճակատագրում տեղի ունեցավ կտրուկ շրջադարձ, և պատասխանատվությունը դրա համար, թերևս, պետք է փնտրել ոչ թե արտաքին ուժերի, այլ մեր սեփական որոշումների մեջ։
Այս տարվա ապրիլի 23-ը, սակայն, ունի նաև մեկ այլ, ոչ պակաս կարևոր իմաստ։ Այսօր, ժամը 18:00-ին, ավարտվեց հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրություններին հայտեր ներկայացնելու վերջնաժամկետը։ Այս ընտրություններն էլ կարող են «պատմական» լինել։ Մենք մեծ հույս ունեինք, որ ընդդիմադիր ուժերը կկոնսոլիդացնեն իրենց շարքերը և կներկայացնեն սահմանափակ թվով թեկնածուների, ինչը կհեշտացներ ընտրողի ընտրությունը։
Ցավոք սրտի, իրականությունը մեր ակնկալությունները չի համապատասխանել։ Քաղաքական ուժերը մեր երկրում շատ ավելի պակաս հասուն են, քան կոնսոլիդացիա պահանջող հանրային շրջանակները։ Արդյունքում, ընտրողին թողնվեց 19 ուժի ցանկից ընտրություն կատարելու ծանր բեռը։
Այս իրավիճակում կարևոր է առանձնացնել առողջ, հայամետ, գրագետ ուժերը։ Այս գործն այդքան բարդ չէ, որքան թվում է, և մենք բոլորս պարտավոր ենք օգնել այն ընտրողներին, որոնք դեռ չեն կողմնորոշվել։ Պետք է օգնել նրանց գլուխ հանել առաջադրված ուժերի լաբիրինթոսից։ Ժամանակը կարճ է, և քաղաքականապես գրագետ բոլոր մարդիկ այս փուլում կարևոր գործ ունեն անելու՝ բացատրելու, ներկայացնելու առաջադրված ուժերը, որպեսզի քաղաքականության մեջ շատ չխորացած մարդկանց համար հեշտ լինի կողմնորոշվելը։
Ես ինքս կփորձեմ մանրամասն ներկայացնել իմ դիտարկումները և վերլուծությունները։ Այսօր միայն կարող եմ ասել, որ ես շատ ավելի վատ պատկեր էի սպասում։ Այս քաոսային վիճակում կարող էին ոչ թե 19, այլ 29 կամ 39 ուժ առաջադրվել։ Կարող էին առաջադրվել շատ ավելի վատ թեկնածուներ։ Եվ մի այլ լավ նշան. առաջադրվածների մոտ մեկ տասնյակը, միասին վերցրած, 2-3 տոկոս ձայն ստանալու շանս էլ չունեն։
Այսպիսով, 2018 թվականի ապրիլի 23-ի երկու տարեթվերն էլ, յուրաքանչյուրը իր իմաստով, հայկական քաղաքականության նոր իրողությունների և մարտահրավերների մասին են խոսում։
