Իրականում, այս ամենի սաղմերը զգացվեցին ընտրությունների օրվանից անմիջապես հետո, իսկ երեկ իշխանության գլխավորը հասավ իր հայտարարությունների նոր աստիճանի։ Ես ուղղակիորեն հայտարարեցի, որ ընդդիմության ստացած ձայները բացառապես ընտրակաշառքի և փողի արդյունքում են ստացվել։ Ըստ իմ տեսակետի՝ հակառակ դեպքում ընդդիմությունը «անցողիկ շեմը չէր հաղթահարի»։
Ես նաև հայտարարեցի, որ դատական համակարգը կոռումպացված է, և ընտրակաշառքի համար մեղադրվողները մինչև 2031 թվականի ընտրությունների օրը «բանտում են լինելու»։
Ամենասյուռն այն է, որ լրագրողի հարցին, թե արդյո՞ք նման հայտարարություններով ես չեմ գերազանցում իմ լիազորությունները, չեմ մտնում դատական համակարգի իրավասության դաշտ և չեմ խախտում անմեղության կանխավարկածը, ես տվեցի այնպիսի պատասխան, որը կարելի է համարել ժողովրդավարական երկրին ուղղված «հարիր» պատասխան։ Ես պարզապես հայտարարեցի, որ լավ եմ անում, և եթե պետք լինի, հրապարակում էլ կանեմ։
Այս պահին կառավարությունը և «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության անդամները հպարտանում են եվրոպական տարբեր երկրներից ստացվող շնորհավորանքներով։ Այդ շնորհավորանքների մեջ կարմիր թելի նման անցնում է մի միտք․ եվրոպական առաջնորդները շնորհավորում են հայ ժողովրդին՝ «ժողովրդավարությունն ընտրելու» համար։ Երևի իրենց երկրներում ժողովրդավարությունն այսպես են պատկերացնում։
Ստուգե՛ք, թե եթե Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը հայտարարեր, թե ֆրանսիացի միլիարդատեր Բեռնար Առնոն պետք է ունեզրկվի կամ 10 տարով բանտ նստի, նման հայտարարությունից հետո քանի՞ րոպե կշարունակեր պաշտոնավարել։ Հայաստանում, փաստորեն, դա հնարավոր է։
Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ ակադեմիական շրջանակներում և հասարակական կյանքում տեղի են ունենում նշանակալի փոփոխություններ։ Օրինակ՝ ԵՊՀ Արտասահմանյան գրականության ամբիոնի վարիչ Անուշ Սեդրակյանը…
