Իրավիճակը Հայաստանում այնքան լարված է, որ նախընտրական քարոզարշավի սկզբում իշխող կուսակցության առաջնորդի՝ Նիկոլ Փաշինյանի, կողմից արված սկանդալային հայտարարությունները հասարակության մեջ խորը ցնցում են առաջացրել։ Այս իրադարձությունների շուրջ մտքերս և վերլուծությունս փորձում եմ կառուցել՝ հիմնվելով իմ երկարամյա քաղաքական փորձի և երկրի ներկայիս իրականության վրա։
Առաջին հարցը, որ ինձ մոտ առաջացավ, այն էր, թե ինչպես կարելի է ընդունել այսպիսի հայտարարությունները՝ պահպանելով առողջ մտքի և քաղաքական զգոնության։ Իմ կարծիքով, դրանք պետք է դիտարկել որպես մեկ այլ փորձ՝ մտածող մարդկանց գժի տեղ դնելու։ Իրենք մեզ բոլորիս գժի տեղ են դնում։ Իրենց հիմարությունները մեկնաբանելը կամ փորձելով դրանք տրամաբանելը անիմաստ է։ Իրավիճակից դուրս գալու միակ ճանապարհը դրանց մեջ չմտնելն է։ Սա մեր դժբախտությունն է, և ես ամեն օր աղաղակում եմ՝ ցանկալով այս դժբախտությունից ազատվել։
Երբ խոսքը հասնում է հնարավոր հետևանքներին, ես հույս ունեմ, որ ժողովուրդը կներկայանա ընտրություններին՝ ակտիվ մասնակցելով։ Պասիվությունը և անտարբերությունը միայն իրենց իշխանությունը կամրապնդեն։ Սակայն, եթե Նիկոլ Փաշինյանը պարտվի, ապա հարցը կլինի՝ կհեռանա՞։ Իմ պատասխանը պարզ է․ ես հույս ունեմ, որ կհեռանա։ Սակայն որոշողը, ինչպես միշտ, ժողովուրդն է։ Եթե ժողովուրդը իր կամքը հստակ արտահայտի, ապա ոչ ոք չի կարող պահանջել, որ նա մնա։ Իրեն մնա՝ չի հեռանա, բայց եթե պարտվի, ապա ոչ ոք չի կարող պահանջել, որ նա մնա։
Այս հայտարարությունների իրական նպատակը, իմ կարծիքով, ներսում այնքան էլ չէ։ Դրանք նախատեսված են դրսի համար՝ դեպի Թուրքիա և Ադրբեջան։ Նրա իշխանության կայունությունը կախված է ամբողջապես Ալիևի կամքից։ Նա լսել է տալիս Ալիևին, որ տեսեք, ես ձեր օրակարգի մեջ եմ, օգնեք ինձ, որպեսզի հետագայում իրականացնեմ ձեր բոլոր պահանջները։ Սա սցենար է, որտեղ Ալիևը պարտադիր պայման է։ Նա պետք է ցույց տա, որ իր իշխանությունը հաստատված է Ալիևի կողմից, և այդ հաստատումը պետք է պահպանվի։
Ի վերջո, խոսքը հասնում է այն մտավախությանը, որ Նիկոլ Փաշինյանը բանակցություններն այնպիսի փակուղի է մտցրել, որից դուրս գալու ճանապարհ չկա։ Իմ պատասխանը կլինի՝ ցավոք, այս մտավախությունը հիմնավոր է։ Նա այնքան է վնասներ տվել Հայաստանին՝ թե՛ տեսական, թե՛ ֆիզիկական, թե՛ դիվանագիտական առումներով, որ դրանց մի մասը իրապես անշրջելի է։ Օրինակ՝ Արցախի հարցը։ Այն արդեն անցած-գնացած էտապ է։ Ինչ իշխանություն էլ, որ գա, այլևս ոչինչ չի կարող անել այդ առումով։
Սակայն, ինչպես միշտ, հույս կա։ Ցանկացած սթափ իշխանություն, եթե կարողանա երկիրն իր շուրջը համախմբել և ստեղծել միասնականության դաշտ, ապա մեր իմունիտետը կարող է բարձրանալ, արդյունքում կբարձրանա նաև մեր ձայնը։ Պետք է դաշնակիցների համակրանքը և համագործակցելու ցանկությունը վերադարձնենք։ Դժվար է, բայց հնարավոր է։ Միշտ էլ կա ճանապարհ՝ թունելից դուրս գալու։ Մեզ խելոք իշխանություն է հարկավոր։ Մեզ պետք են մի քանի պայման․ ներքին հանդուրժողականության դաշտ, միասնականություն, ճգնաժամի ընդունում և դրսում գործընկերների հավաքագրում։ Առանց այս ամենի ոչինչ չի լինի։
