Որպես Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության վարչապետի թեկնածու և Ազգային Ժողովի պատգամավոր, ես ցանկանում եմ ներկայացնել իմ տեսակետը Հայոց ցեղասպանության հարցի շուրջ, որը վերջերս քննարկվեց Ծիծեռնակաբերդում կայացած լրագրողների հետ հանդիպման ընթացքում։
Մեր կուսակցությունը երբեք չի պաշտպանել այն մոտեցումը, երբ Հայոց ցեղասպանության ճանաչման պահանջը դրվում է արտաքին քաղաքականության հիմքում։ Մենք համարում ենք, որ նման մոտեցումը դարձնում է այս հարցը, որը պետք է լինի մարդկային արժեքների և հիշողության հարց, քաղաքական մանրադրամ։
Իմ կարծիքով՝ Հայոց ցեղասպանության ճանաչման պահանջը Թուրքիայի պատասխանատվության հարցն է ամբողջ մարդկության առաջ։ Սա չպիտի դառնա հայ-թուրքական միջպետական բանակցությունների թեմա։ Ամբողջ աշխարհը պետք է պահանջի պատասխան և ճանաչում Թուրքիայից, ոչ թե մենք՝ որպես մեկ երկիր։
Ի տարբերություն իշխող իշխանությունների կամ Նիկոլ Փաշինյանի մոտեցման, մենք միշտ շեշտել ենք հիշողության և հիշատակի հարցի բարձրությունը։ Մենք հիշողությունը վառ ենք պահում, իսկ այս իշխանությունները, իմ կարծիքով, Հայոց ցեղասպանության հիշատակի վրա են կատարում ոտնձգություն՝ փորձելով այն քաղաքականացնել և օգտագործել իրենց ներքին քաղաքական նպատակների համար։
Խոսելով թուրքական դրոշն այրելու հարցի շուրջ, ես նշել եմ, որ դրոշը վառելը ավելի շատ պարտության, նվաստացման և թուլության ախտանիշ է։ Իմ կարծիքով, դա ավելի շատ ցույց է տալիս, որ դու ես հաղթանակած, քան հակառակը։
Վերջում, ես մեկնաբանեցի Նիկոլ Փաշինյանի կողմից առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանին «զտարյուն դաշնակցական» անվանելու գնահատականը։ Իմ կարծիքով՝ «Հայաստանի մեծագույն լուզերը» իրեն իրավունք չի ունենում տալ գնահատական առաջին նախագահի մասին, որի օրոք Հայաստանը ունեցել է հաղթանակներ։ Այդ մարդը, որի գործողությունների հետևանքով բնաջնջվել է մի ամբողջ հայոց աշխարհ՝ Արցախը, իրեն իրավունք է վերապահում տալ գնահատականներ։
