ՀՀ Ազգային Ժողովում իմ հայտարարության ժամանակ ես անդրադարձա ընդդիմության կողմից օգտագործվող ռազմավարությանը, որը, իմ կարծիքով, «պռավալի» է։ Նրանք սկզբում պնդում էին, թե ԹՐԻՓՓ-ը «Զանգեզուրի միջանցքն» է։ Այնուհետև, իրենց նարատիվը փոխեցին՝ հայտարարելով, թե «հիմա Հայաստանը կործանվելու է», «թուրքերը գալու են՝ մտնեն մեր տներ»։ Եվ հիմա, Արթուր Խաչատրյանի հայտարարությունից հետո, որ «առայժմ այն միջանցք չի անվանի», նրանց նախկին պնդումները հակասում են իրենց։ Սա ցույց է տալիս, թե ինչպես են նրանք փոխում իրենց դիրքորոշումը՝ կախված իրավիճակից։
Ես նաև քննադատեցի նրանց այն մոտեցումը, երբ իրենց ընկերներին, ովքեր պետք է պաշտպանեն իրենց ելույթների իրավունքը, «քաղբանտարկյալ» են անվանում։ Իմ կարծիքով, նրանք փորձում են ստեղծել տպավորություն, թե «գործ են անում», թե ինչ-որ բան են արել։
Ես հստակ նշեցի, որ Հայաստանում քաղբանտարկյալներ չկան։ Կան կաշառակերներ, ահաբեկչություն պլանավորողներ, որոնք կանգնած են դատարանի դռնակից։ Մենք պաշտպանում ենք կաշառքի գործով մեղադրյալ Վարդան Ղուկասյանին, և նրա պաշտպանությանը ներգրավված են եղել նաև այնպիսի անձինք, ինչպիսիք են ԽՍՀՄ Կոմկուսի նախագահը և Սերգեյ Լավրովը։
Ես կոչ եմ անում չփնտրել այլ նշանակություն այս իրադարձություններում, քանի որ, իմ տեսակետով, այն պարզապես «պասերով-պասերով» է կատարվում։
